عضویت فلسطین در سازمان ملل متحد

عضویت فلسطین در سازمان ملل متحد

پس از گذشت چندین سال و در ابتدای تاسیس سازمان ملل متحد، انگلستان تصمیم گرفت که موضوع فلسطین را در دستور کار مجمع عمومی سازمان ملل متحد قرار دهد و پس ازکوشش و پی گیری دراین جهت، قطعنامه ۱۰۶ مجمع عمومی در زمینه موضوع فلسطین تصویب شد که بیان می‌داشت کمیته ویژه‌ای تشکیل شود و به منطقه برود وتعداد افراد یهودی وعرب و قلمرو آنها را در ترکیب جمعیتی شان شناسایی وبررسی کند ویافته‏‌‌های خود را به مجمع عمومی ارایه دهد.
این کمیته گزارش مبسوط خود را به مجمع ارایه کرد و در جریان کار به دو گروه اکثریت واقلیت منشعب شدند: گروه اکثریت طرح تقسیم سرزمین فلسطین را به دو قسمت یهودی وعربی پیشنهاد کرد وگروه اقلیت شامل ایران، هند و یوگسلاوی بود که طرح یک دولت فدرال از دو سرزمین عرب ویهودی به پایتختی بیت المقدس و حاکمیت مشترک آن، پیشنهاد داد.
به عنوان بخشی از تلاش‌ها برای پایان دادن به نزاع اسراییل و فلسطین و در پی امضای پیمان اسلو میان اسراییل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین، حکومت خودگردان فلسطین به عنوان یک دولت موقت و خودگردان در سرزمین‌های فلسطینی‌نشین آغاز به کار کرد.
در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۳، ۱۳۴ عضو از مجموع ۱۹۳ عضو سازمان ملل متحد، دولت فلسطین را به رسمیت شناختند.
زمانی‌که دولتی عضو سازمان ملل می‌شود، سایر دولت‌هایی که به آن رای مثبت داده‌اند، «دولت بودن» عضو جدید را تصدیق کرده و به‌نوعی آن را شناسایی می‌کنند.
پس از تصویب قطعنامه ١۹/۶۷ در مجمع عمومی سازمان ملل، جایگاه فلسطین به دولت ناظر غیرعضو ارتقا یافت.
یکی از مباحث مهمی که اغلب پس از صدور قطعنامه اخیر مطرح شد، شناسایی جمعی فلسطین از مجرای مجمع عمومی سازمان ملل است.
بدین‌معنا دولت‌هایی که به قطعنامه ١۹/۶۷ رای مثبت دادند، به‌نوعی به شناسایی دولت فلسطین نیز پرداخته‌اند، چراکه با رای مثبت خود وجود دولت فلسطین را تصدیق کرده‌اند.
به‏نظر نگارنده رای مثبت به عضویت یک دولت در سازمان‌های بین‌المللی به‌خصوص سازمان ملل به‌طور ضمنی شناسایی عضو جدید را در پی دارد.
در مورد فلسطین  به عضویت سازمان ملل درنیامده، در قطعنامه مذکور دولت بودن فلسطین تصدیق شده است که به‌طور ضمنی شناسایی دولت فلسطین از طریق مجمع عمومی سازمان ملل محسوب می‌شود.

منبع : مقاله عضویت فلسطین در سازمان ملل متحد

توانمند سازی کارکنان

توانمند سازی کارکنان

منابع انسانی با ارزش‌ترین عامل تولید و مهمترین سرمایه و منبع اصلی ایجاد کننده قابلیت‏‌‌های اساسی هر سازمانی به شمار می‌آید، یکی از موثرترین راه‏‌‌های دستیابی به هدف در شرایط فعلی، کارامدتر کردن کارکنان سازمان هاست.
آنچه که در راستای توسعه منابع انسانی اهمیت دارد، بهبود منابع انسانی تنها با آموزش‏‌‌های فنی و تخصصی حاصل نمی‌شود بلکه باید از راه‏‌‌های گوناگون جهت توانمندسازی کارکنان بهره جست و این جز با اعمال منابع انسانی امکان پذیر نمی‌باشد.
هدف اصلی مدیریت منابع انسانی در هر سازمانی کمک به عملکرد بهتر در سازمان برای نیل به اهداف سازمانی است.
کمک به افزایش تولید و بهره وری، موثرترین کمکی است که می‌توان به سازمان نمود، بهره وری را می‌توان استفاده موثر از منابع انسانی و مالی تعریف کرد، اگرچه مدیریت منابع انسانی نمی‌تواند دخالت مستقیم و چندانی در چگونگی استفاده از سایر منابع در سازمان داشته باشد ولی با حضور و دخالت عامل انسانی در تمام صحنه ها، مدیریت منابع انسانی می‌تواند با طراحی برنامه‏‌ها و سیستم‌‌هایی برای بکار گیری شایسته نیروی سازمان‏‌ها نقش مهمی در بقا و کارایی سازمان ایفا کند.
انسجام در برنامه‏‌‌های توسعه منابع انسانی مستلزم توسعه برنامه‏‌‌های توانمندسازی کارکنان است که توانمندسازی کارکنان نقش بسزایی در بهره وری سازمانی دارد.
لذا در این تحقیق سعی شده است که رابطه میان توانمندسازی کارکنان و بهره وری سازمان در جهت نیل به اهداف سازمان بیان گردد.
توانمند سازی مناب ع انسانی براساس روشها و استراتژی‏‌‌های خاص عامل اصلی و ممتاز برای بقا، رشد، رقابت و برتری سازمانها در جهان امروز است.
توانمند سازی مخصوصا در محیط‏‌‌های کاری مجازی که اعضای سازمان از تعاملات چهره به چهره محروم می‌باشند و مجبورند که بهطور مستقل عمل نمایند، بسیار مهم می‌باشد.
جامعه آماری آن را مدیران و سرپرستان رسمی مشغول به خدمت شرکت پالایش نفت اصفهان تشکیل داده‏‌اند و نمونه گیری آن به شیوه طبقه‌ای متناسب با حجم صورت پذیرفته است.
به منظور تجزیه تحلیل داده اه از آزمون‏‌‌های t تک متغیره، T هتلینگ، تحلیل واریانس و تعقیبی توکی استفاده شده است.
نتایج نشان داد از دیدگاه مدیران افزایش توانمندی‏‌‌های کارکنان از طریق آموزش‏‌‌های ضمن خدمت تنها در مولفه‏‌‌های مسوولیت پذیری، راهبرد گزینی، سازگاری، رقابت و یادگیری صورت پذیرفته و در سایر مولفه‏‌ها این افزایش کمتر از حد متوسط بوده است.

منبع : مقاله توانمند سازی کارکنان

مدیریت ارتباط با مشتری

مدیریت ارتباط با مشتری

مدیریت ارتباط با مشتری یا Customer Relationship Management که به صورت خلاصه CRM نوشته می‌شود، به همه فرآیندها و فناوری‌هایی گفته می‌شود که در شرکت‌ها و سازمان‌ها برای شناسایی، ترغیب، گسترش، حفظ و ارایه خدمات بهتر به مشتریان به کار می‌رود.
اصول مدیریت ارتباط با مشتری، چگونگی ایجاد موفق یک سیستم و اجرای آن را برای ارتباط با مشتریان از شروع و اجرای اولیه یک چنین سیستمی تا نگهداری آن در زمانهای مختلف را بیان می‌کند.
مدیریت ارتباط با مشتری،استراتژی جامع کسب و کار و بازاریابی است که فناوری،فرآیندها و تمامی فعالیتهای کسب و کار را حول مشتری یکپارچه می‌سازد.
در راستای تکریم مشتریان و ارتقا سطح کیفی خدمات، شرکت سامانه‌های مدیریت از سامانه یکپارچه مرکز تماس خود، رونمایی خواهد کرد.
سامانه‌های مدیریت، به همین منظور، علاوه بر امکاناتی که پیش از این از طریق پورتال مشتریان در دسترس قرار داشتند، با ارتقا سامانه پاسخگویی تلفنی، گامی نو در جهت بهبود خدمت رسانی به مشتریان عزیز برداشته است.
در سامانه جدید برای تمامی مشتریان سامانه‌های مدیریت، شناسه مشتری منحصربه‌فردی در نظر گرفته شده است.
با توجه به لزوم تعیین وضعیت سفارشات فعال مشتریان، خواهشمند است حداکثر تا تاریخ ۲۰ خرداد ۹۸ با مراجعه به پورتال مشتریان سامانه‌های مدیریت و یا تماس تلفنی با شماره ۴۳۹١۹۰۰۰ داخلی ١ اطلاعات لازم در خصوص سفارشات فعال سازمان خود را حاصل نمایید.
مدیریت کارآمد روابط مشتری یک چالش مهم در رقابت کسب و کار شده است.
تحقیقات متعدد نشان می‌دهد که CRM تاثیر بسزایی بر عملکرد بازاریابی سازمان‏‌ها می‌گذارد.
لیکن، در پژوهش انجام شده بین متغیرهای مورد مطالعه ارتباط ضعیفی وجود داردمدیریت ارتباط با مشتری( CRM) به اقدامات، استراتژی‌ها و تکنولوژی‌هایی گفته می‌شود که شرکت‌ها برای مدیریت و تجزیه و تحلیل تعاملات‌شان با مشتری‌ در طول چرخه‌ی حیات او و با هدف بهبود ارتباطات تجاری و افزایش فروش به کار می‌گیرند.
سیستم‌های CRM با هدف گردآوردی اطلاعات در مورد مشتریان از طریق کانال‌های مختلف، یا مراکز ارتباطی مختلف مانند وب‌سایت شرکت، تلفن، ایمیل مستقیم، کانال‌های بازاریابی و رسانه‌های اجتماعی، طراحی می‌شوند.
سیستم‌های مدیریت ارتباط با مشتری( CRM) می‌توانند به کارمندانی که ارتباط مستقیم با مشتریان دارند، اطلاعاتی درباره‌ی شخصیت، تاریخچه‌ی خرید، علایق و نگرانی‌های‌شان بدهند.

منبع : مقاله مدیریت ارتباط با مشتری

ﺳﺎﺧﺘﺎرﻫﺎی ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ‬‬‬ و اﻧﻮاع آن

ﺳﺎﺧﺘﺎرﻫﺎی ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ‬‬‬ و اﻧﻮاع آن

در این مقاله در ابتدا ساختار و مفاهیم آن تعریف و سپس ابعاد و انواع ساختار سازمانی مورد بررسی قرار می‌گیرد و در پایان تعدادی از مدل‏‌‌های ساختاری و عوامل تعیین کننده ساختار سازمان معرفی می‌شوند.
هر سازمان با توجه به نیازها و گستردگی خود، یک ساختار سازمانی را برای ادامه‌ی فعالیت‌هایش بر‌می‌گزیند که هرکدام دارای ویژگی‌ها، مزایا و معایب خاص خود هستند.
نتیجه حاصله شبکه پیچیده‌ای از روابط گزارش دهی بین پروژه‏‌ها و وظایف است.
برای مثال یک شرکت ممکن است عملیات تولیدی خود را در چند متطقه جغرافیایی تقسیم و در هر منطقه یک کارخانه احداث کند.
این کار به شرکت اجازه می‌دهد به نیازهای مشتریان منطقه‌ای پاسخگو بود و هزینه حمل ونقل را کاهش دهد.
مردم هر منطقه از کشور ممکن است نیازها و سلیقه‏‌‌های خاصی داشته باشند.
چزا که سازمان دیگر به آن شکل سنتی خود که کاملات دارای مجموعه‌ای از دارایی‏‌‌های فیزیکی قابل رویت است وجود ندارد.
وقتی که محیط شرکت کاملا بی ثبات است و انتظار آن است که این بی ثباتی تدوام یابد و نیز در شرایطی که به نو آوری و پاسخ سریع به تغییرات به میزان زیادی نیاز است، مفیدترین ساختار، نوع شبکه‌ای است.
دوره زمانی فعالیت بهطور قطع معین نبود در چنین ساختاری قوانین و مقررات محدودی وجود دارد.
قوانین و مقررات موجود بسیار منعطف و نامدون هستند.
خود انعطاف پذیری مستلزم آن است که رسمی سازی صورت نگیرد.
مطالب فوق خلاصه‌ای از کتاب‏‌‌های ارزشمند استیفن رابینز ترجمه دکتر اعرابی و دکتر پارساییان و بازآفرینی سازمان دکتر سعادت می‌باشد که توسط آقای غضنفری صورت گرفته است.
ساختار سازمانی چیست ؟ ساختار سازمانی به عنوان سیستمی تعریف می‌شود که با استفاده از آن، سلسله مراتب درون سازمان را تعیین می‌کنیم.
این سیستم، هر شغل و سمت، کارکرد آن و طرفی که باید به آن جواب پس بدهد را مشخص می‌کند.
در نتیجه، ساختاری به وجود می‌آید که می‌تواند به تحقق اهداف سازمان کمک کند.
ساختار سازمانی انواع مختلفی دارد.
از یک طرف ساختار باسابقه وظیفه‌ای را داریم، و در کنار آن، ساختار بخشی، ساختار ماتریسی و ساختار وظیفه ای-مسطح.
هر یک از این ساختارهای سازمانی، نقاط قوت و ضعف خاص خودش را دارد و چه بسا فقط برای شرکت‏‌‌های خاص یا در دوره خاصی از فعالیت آنها کاربرد داشته باشد.

منبع : مقاله ﺳﺎﺧﺘﺎرﻫﺎی ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ‬‬‬ و اﻧﻮاع آن

اثر بخشی

اثر بخشی

خوداثربخشی فرآیندی ذهنی و ادراکی است که با مهارت‏‌‌های فردی سر و کار ندارد بلکه به قضاوت‏‌‌های فرد درباره این که با مهارت‌هایش چه کارهایی می‌تواند انجام بدهد، توجه می‌کند.
مفهوم احساس خوداثربخشی یا احساس کارآمدی شخصی که آلبرت باندورا، روان شناس امریکایی آن را رواج داده است، به انتظارها و ارزیابی‏‌‌های فرد از خود در موفقیت در یک کار یا رسیدن به هدف یا نتیجه ارزشمند از راه فعالیت‏‌‌های فردی اشاره دارد.
رهبری در سازمان از اهمیت زیادی برخوردار بوده و همواره به عنوان یکی از ارکان موفقیت هر سازمانی تلقی می‌شود.
شناخت رهبری و آن در سازمان کمک زیادی به بهبود موفقیت در سازمان‏‌ها می‌کند.
رهبران اثربخش اساسی‌ترین و نایاب‌ترین منابع هر سازمان هستند.
برای شناخت رهبر مویر لازم است فرآیند رهبری درک شود.
یکی از روش‏‌‌های درک فرآیند رهبری آن است که رفتار رهبران در سازمان‏‌‌های تجاری» دولتی» نظامی و نظایر آن مورد مطالعه قرار گیرد.
امروزه بیش از هر زمان» سازمان‏‌ها نیاز به رهبرانی اثربخش دارند.
جهت تعیین حجم نمونه نیز از جدول مورگان بهره گرفتم شدوکه با ترجه بس جدوای راد شده حجم انم ونم ۷۵ نف برا برد ند وننایج نضان دادم که مزافه‌های سبک‌های تحوالی گرا و اثربخنی سازمانی رابطه معناداری با یکدیگرادارندکارایی و اثر بخشی دو روش قضاوت در مورد فعالیت‏‌‌های یک شرکت کسب و کار، دولتی یا غیره هستند.
کارایی در اصل مفهومی در مهندسی صنایع بود که در اوایل قرن بیستم مطرح شد.
نظریه پردازان مدیریت مانند فردریک تایلور و فرانک و لیلیان گیلبرت، مطالعات زمان و حرکت را اساسا برای بهبود کارایی مولد طراحی کردند و این کار را با حذف موارد مربوط به هدررفت زمان در فرآیند تولید انجام دادند.
از سوی دیگر، مفهوم اثربخشی ابتدا در ایالات متحده در اوایل دهه‏ی ١۹۸۰ محبوب شد، زمانی که آمریکایی‏‌ها محصولات ژاپنی مانند خودروها و الکترونیک را پذیرفتند که ارزش و کیفیت بیشتری را ارایه می‌کردند.
در مقابل کارایی، اثر بخشی، ارزش آفرینی و رضایت مشتری را مد نظر قرار می‌دهد.
در حالی که کارایی و اثربخشی ممکن است ارتباط نزدیکی با شرکت مفروض داشته باشد، این دو در واقع دو مفهوم مجزا هستند.
هر یک از این دو واژه، چه مجزا استفاده شوند چه ترکیبی، برای ارزیابی شرکت در تلاشی برای ایجاد بهبود در فرآیند کسب و کار به کار گرفته می‌شوند.

منبع : مقاله اثر بخشی